รักออกแบบไม่ได้
posted on 18 May 2011 23:39 by dreammakerworld in MyHeart, MyLife, MyWorldวันนี้หยิบหนังเรื่อง O Negative มาดูอีกครั้ง
เป็นหนังเรื่องโปรด ไม่เคยชอบหนังเรื่องไหนมากมายขนาดนี้
ดูครั้งแรกตอนประถมโน่น ประทับใจจนฝันอยากเรียนศิลปากร
จำได้ว่าเคยมีพี่นักวิจารณ์คนหนึ่งถามว่า
ถ้าให้วิจารณ์หนังเรื่องหนึ่งจะเลือกเรื่องไหน วิจารณ์อะไร
เราตอบไปว่าจะวิจารณ์เนื้อหา O Negative
ไม่รู้หรอกว่ามันดีไม่ดียังไง
โดยส่วนตัวไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านการดูหนัง
เป็นคนดูหนังน้อย
แต่ที่รู้สึกได้ว่าเป็นหนังที่ดีมากในความรู้สึกเรา (ในความรู้สึก ปราศจากเหตุผล)
ประทับใจหนังเรื่องนี้มาเรื่อย ๆ หลายปีเหลือเกิน
พยายามหาซื้อแผ่นมาหลายปีก็หาไม่ได้
จนปีที่แล้วมั้ง ไปเจอที่หน้าร้านถ่ายรูปแถว ๆ เซ็นทรัลลาดพร้าว
ดีใจมากอย่างบอกไม่ถูกที่ได้มาไว้ในครอบครอง
- - - - - - - -
หยิบมาดูบ่อยมาก ดูบ่อยแค่ไหนก็ไม่เบื่อ
ยิ่งถ้ามีเพื่อนมาหาหรือมานอนด้วยที่ห้อง
จะต้องนำเสนอทันที เปิดยัดเยียดให้ดูเดี๋ยวนั้นเลย
เพื่อนส่วนใหญ่จะไม่เคยดู มันเก่าไปสำหรับรุ่นเรา
แต่บังเอิญว่าเราได้ดูตั้งแต่เด็ก
ดูทีไรก็รู้สึกดีทุกครั้ง แค่ในตอนต้นเรื่องนะ
พอครึ่งหลังไปเริ่มเสียน้ำตา โดยเฉพาะตอนท้าย ๆ
คนที่เคยดูอาจสงสัยว่า ร้องทำไม มันไม่ได้เศร้าอะไรขนาดนั้น
เป็นเรื่องความรักของเพื่อนที่กำลังจะพัฒนาเป็นมากกว่าเพื่อน
แต่กลับมีเหตุการณ์ให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ไม่สามารถพัฒนาได้
เรื่องเกือบจะจบด้วยความผิดหวังของคนที่เราคิดว่าเป็นพระเอก นางเอก
แต่ดันพลิกตอนสุดท้าย ทุกคนสมหวัง
ตอนจบเป็นอย่างเดียวที่ไม่ชอบในหนังเรื่องนี้
ดูมันสมหวังง่ายเกินไปหรือเปล่า
- - - - - - -
ประโยคเด็ดที่ประทับใจจนถึงทุกวันนี้คือ
"ความรักออกแบบตัวมันเอง"
เป็นประโยคที่อาจารย์พูดกับนักศึกษา
หนังเป็นเรื่องของนักศึกษามัณฑนศิลป์
อาจารย์ก็เลยพูดเกี่ยวกับการออกแบบ
ประมาณให้โอวาทว่าเรียนมาขนาดนี้ควรออกแบบชีวิตตัวเองได้แล้ว
เว้นก็แต่ความรักที่ออกแบบไม่ได้ ความรักออกแบบตัวมันเอง
ปืน (ชาคริต-ตัวคนที่เราคิดว่าเป็นพระเอก) แย้งว่าความรักออกแบบได้
ปริม (ทาทา-นางเอก) เถียงว่าถ้าออกแบบได้แล้วทำไมคนเราถึงมีความรักที่ไม่สมหวังล่ะ
ชมพู่ อ้น ศรีพรรณ) บอกว่าความรักที่ไม่สมหวังคือความรักที่ไม่ได้ออกแบบ
อาร์ต (เรย์) โต้ว่า ใครจะออกแบบความรักได้
ปริม สนับสนุนอาร์ต ใช่ ใครออกแบบอารมณ์ของมนุษย์ได้บ้าง
มีคนหนึ่งถามว่า สรุปว่าไงครับอาจารย์
อาจารย์ตอบว่า ไม่รู้ ไปรักกันดูเอง ได้เรื่องยังไงบอกผมด้วย
- - - - - - - -
ปืนปิ๊งปริมตั้งแต่แรกเจอ อาร์ตก็เหมือนกัน
แต่อาร์ตไม่เคยแสดงความรู้สึก
ปืนพยายามเผยความรู้สึกตอนปี 4 แต่ก้ไม่กล้าแสดงออกมากเกินไป
ปริมก็รู้ และเหมือนว่าจะมีใจให้ปืน
แต่ยังไม่กล้าที่จะพัฒนาข้ามพ้นความเป็นเพื่อน
จนวันหนึ่ง ปืนเมาและมีอะไรกับฝุ่น ที่แอบรักปืนมานานแล้ว
ทุกอย่างที่ปืนวาดหวังพังทลาย
ไม่มีทางสำหรับปริมและปืน
แม้ว่าคนสองคนรักกัน แต่มันก็ไม่ได้จบลงด้วยความสมหวังเสมอไป
นี่คือคำตอบของประเด็นที่ว่า ความรักออกแบบได้ไหม
คำตอบคือ ไม่ ความรักออกแบบตัวมันเอง
เหมือนที่อาจารย์บอกนั่นแหละ
แล้วยิ่งเรื่องที่พลิกตอนท้ายยิ่งตอกย้ำอีกครั้งว่า ความรักออกแบบตัวมันเองจริง ๆ
- - - - - - - -
ทำไมเราถึงรู้สึกพิเศษกับหนังเรื่องนี้นัก
ส่วนแรกคือประทับใจตั้งแต่ตอนดูครั้งแรก
แต่วันนี้ มีอีกเหตุผล
คือชีวิตเราดันไปคล้ายหนังเรื่องโปรดซะแล้ว
เธอ มีอาการแปลก ๆ กับเราตั้งแต่ปี1 แล้ว
ไม่ได้หมายความว่าเธอรัก หรือมีใจ แต่มันคงเป็นแค่ความรู้สึกว่าน่าสนใจ
เหมือนว่าเคมีตรงกัน มีอะไรสักอย่างให้อยากคุยด้วยมั้ง
เธอก็เลยชอบมาคุยมาวุ่นวายกับเรา
ทั้งที่ไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกัน ไม่ใช่เพื่อนกลุ่มเดียวกัน
จนท้าย ๆ ปี3 อาการเยอะขึ้น
แล้วมาคุยกันตอนปิดเทอม
พอเปิดเทอมปี4 ใกล้ชิดกันมากขึ้น ๆ
ไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอรู้สึกยังไงกันแน่
แต่ที่ทำมาทั้งหมด ถ้าเราไม่คิดไม่รู้สึกอะไรเราก็คงเป็นก้อนหินแล้ว
เรากำลังจะพัฒนาจากเพื่อนร่วมสาขาเป็นเพื่อนที่พิเศษ
แต่แล้ววันหนึ่งเราก็ไปรู้มาว่าเธอมีใครซ่อนอยู่
ไม่รู้ว่าเธอจริงจังกับเขาแค่ไหน แต่ก็เคยไปหากันที่ห้องบ่อย ๆ
จากที่เรามีความสุขมาตลอด เป็นเพื่อนกันมาดี ๆ
จนถึงปี4 ตอนเทอม2 เธอทำเราล้ม ชีวิตเราพังไปครึ่งหนึ่ง
เหมือนที่ปริมเจอในหนังไม่มีผิด
จริง ๆ โทษเธอฝ่ายเดียวก็ไม่ได้
เธอมาทำให้รัก ถ้าเราไม่รักซะอย่าง คงไม่ต้องเจ็บ
แต่เราก็ไม่ต่างกัน รู้สึกว่าสนใจในตัวเธอมากกว่าเพื่อนคนอื่นมาตั้งแต่แรก
พอเธอมาทำดีมาใกล้ชิด ความรู้สึกมันก็เลยไปไว
ไม่มีใครออกแบบความรู้สึกได้นี่
- - - - - -
แต่ปริมเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งจัง เข้มแข็งกว่าเราเยอะ
ปริมทิ้งปืนไปเมืองนอก เสียสละทุกอย่าง
เราได้แต่พยายามทำใจ แต่ทำไม่ได้สักที
ยังรักเธอเหมือนเดิม
ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง จะมีทางไหมสำหรับเรา
หรือเราจะเจอคนใหม่จะรักคนใหม่
อะไร ๆ ก็ไม่มีใครรู้
แต่เราเชื่อหมดหัวใจว่า
ค ว า ม รั ก อ อ ก แ บ บ ตั ว มั น เ อ ง
.
.
.
#1 By จดจำไว้เสมอ on 2011-05-19 06:37